شمارهٔ ۵۶۵ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان ناچاری‌ها و مشکلات زندگی می‌پردازد. شاعر به تصوری از زیبایی و لطافت گل‌ها اشاره می‌کند که نتوانسته‌اند آنچه را شایسته است، از زندگی دریافت کنند. او به ناتوانی در ارائه‌ی لذت‌ها و آرامش‌های واقعی در زندگی اشاره دارد و می‌گوید که هیچ‌کس نتوانسته مانند موج‌ها از دریا لذت ببرد. شخصیت دیوانه‌ای که به بیابان می‌رود، نشان‌دهنده‌ی سرگردانی در جست‌وجوی خوشبختی است. همچنین، شاعر از زودگذر بودن زندگی و لذت‌ها می‌گوید و تلخی خزان را به تصویر می‌کشد، و تأکید می‌کند که غنچه‌ها و نوجوانان هیچ‌گاه فرصت رشد و شکوفایی مناسب را نداشته‌اند. به طور کلی، این شعر به نقد جامعیتی از زندگی و عدم تحقق آرزوها می‌پردازد.