شمارهٔ ۵۷۶ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بحث درباره پیری، عقل، عشق و مشکلات زندگی می‌پردازد. شاعر می‌گوید تنها کسی که می‌تواند بر پیری غلبه کند خم می‌باشد و عقل افلاطون در این زمینه ناتوان است. همچنین، عقل جاهل فقط دلگیری را بیشتر می‌کند و شاعر به دنبال جنونی کامل است که بتواند این دلگیری را رفع کند. او به اشاره به کارهای بزرگانی چون باهنر و اسکندر می‌پردازد و در نهایت، به خطرات و مشکلاتی که اهل دل در زندگی دارند اشاره می‌کند. به طور کلی، شعر نگاهی به محدودیت‌های عقل و تلاش برای رفع ناامیدی‌ها دارد.