شمارهٔ ۵۷۸ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از حالتی از مستی و شوق صحبت می‌کند که به او آسیب می‌زند و به نوعی به عجز و ناتوانی خود اشاره می‌کند. او توبه را نام می‌برد که نمی‌تواند به آن عمل کند و احساس می‌کند که تقدیرش در حال شکستن است. شاعر خود را به یک جام در دست آسمان تشبیه می‌کند که گهی شاد و گهی غمگین است. او همچنین از دیوانگی باغبان گفت‌وگو می‌کند و می‌گوید که او نیز مانند یک گل در این باغ احساس بی‌قراری می‌کند. در نهایت، شاعر با امید به وصال معشوق، درد و رنج خود را به تصویر می‌کشد و از آینده نامعلوم و بدبختی‌هایش نالان است.