شمارهٔ ۶۶ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر از سایه‌ی محبوب سخن می‌گوید که مانند درخت سرو به دنبال او آمده است و از نرگس‌های موجود در دستار او یاد می‌کند. شاعر همچنین به حال مجنون اشاره می‌کند که نمی‌تواند از عشق خود فرار کند و به زنجیر عشق اسیر شده است. او عهد می‌کند اگر به کوی معشوق برود، سرمه‌ی چشمانش را به یاد دیوارهای برافراشته کند. اشاره‌ای نیز به واقعیت‌های کهن دارد و می‌گوید که اگر حقیقت عشق شیخ را آگاه کند، تسبیح او به تار زناشویی متصل خواهد شد. در نهایت، شاعر قیمت خاکی را که در آن عشق او وجود دارد، ارج می‌نهد و می‌گوید که خاک به خاطر این عشق گرانبهاست.