شمارهٔ ۶۷۰ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به دل خود نصیحت می‌کند تا از راحت‌طلبی و تن‌پروری دوری کند و به دنبال یادگیری و رشد باشد. او به یادگیری از تجربیات زمان می‌پردازد و بر این نکته تأکید می‌کند که در سختی‌ها نیز باید بهره‌برداری کرد. شاعر به بی‌فکری مردم اشاره کرده و به اهمیت علم و دانش اشاره می‌کند. همچنین تأکید می‌شود که تأسف بر گذشته بی‌فایده است و بهتر است از پشیمانی دوری کرد. او به زیبایی و شادی‌های زندگی نیز اشاره می‌کند و در نهایت یادآوری می‌کند که نباید خود را تحت تأثیر اوهام و ناامیدی قرار داد.