شمارهٔ ۶۸۶ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار احساساتی عمیق و ملتهب را بیان می‌کند. او به تنهایی و دلتنگی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که از عشق و شوقی که دارد، هیچ توشه‌ای ندارد. به نوعی خود را در یک گرداب احساسی محصور می‌بیند و در تلاش برای رسیدن به آرامش و معانی عمیق‌تر است. او به خورشید و مه نو تشبیه می‌شود و از زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی می‌گوید، اما در عین حال از بی‌قراری و نشاط درونی خود نیز سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که در روزگار پر از اضطراب تنها خواب‌های پریشان و ناپایداری را در نظر دارد.