شمارهٔ ۶۸۸ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف خطرات و چالش‌های زندگی می‌پردازد. شاعر به فردی هشدار می‌دهد که از نا پژمردگی و فریب‌های دنیا بترسد. او به بهار اشاره می‌کند و می‌گوید که نباید از خدا توبه کرد، زیرا روزگار پر از ناپایداری است. به دل‌های شکسته و عواقب آن اشاره شده و فرد را دعوت به آگاهی و هوشیاری در برابر مشکلات می‌کند. در نهایت، شاعر به مخاطب می‌گوید که از غفلت دوری کند و از واقعیت‌های تلخ زندگی آگاه باشد.