شمارهٔ ۶۹ سلیم تهرانی
سلیم تهرانی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
گر به گوش خود ز مردم بشنوی گفتار را
از خوی خجلت بشویی نسخهٔ اشعار را
شعر خود را گر به از هر شعر دانی دور نیست
بهتر از آب بقا باشد عرق بیمار را
در بلندی همچو آن، دیگر نداری مصرعی
زینت دیوان خود کن طرهٔ دستار را
در سواد نامه‌ات هر لفظ معنی می‌خورد
چاره‌ای کن آخر این موران معنی‌خوار را
تا بداند رتبهٔ طبع بلندت را، سلیم
بر سر راه حسود انداز این طومار را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به اهمیت حضور خالی از خجالت و احساس خود باوری در ارائه هنر و ادبیات اشاره می‌کند. او تأکید می‌کند که اگر اشعار خود را با دقت و صداقت بگوید، می‌تواند از دیگر اشعار ممتازتر باشد. همچنین مقایسه‌ای بین بلندی و زیبایی شعر و دیوان خود انجام می‌دهد و از اهمیت معنی در کلمات می‌گوید. در پایان، شاعر به این نکته می‌پردازد که باید آثار خود را با اعتماد به نفس به نمایش بگذارد تا دیگران نیز به ارزش و رتبه بالای طبع او پی ببرند.