شمارهٔ ۶۹۲ سلیم تهرانی
سلیم تهرانی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
ای به غیر از من ناکام، به کام همه کس
باده ی وصل تو چون آب، به جام همه کس
به کسی هر نفس الفت نتوان کرد ای دل
چون کبوتر منشین بر لب بام همه کس
باده ی ناب چه خاصیت خاصی دارد
که حلال تو شد ای شیخ و حرام همه کس
هرکه تقصیر کند، مطلب من فوت شود
صید من می پرد از حلقه ی دام همه کس
قاصد آورد به یاران خبر یار سلیم
بود در نامه بجز نام تو نام همه کس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به ناکامی خودش در عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که به جز او، دیگران در عشق موفق هستند. او باده‌ی وصل معشوق را به آب تشبیه کرده و می‌گوید این باده تنها متعلق به اوست. شاعر تأکید می‌کند که دوستی و محبت واقعی با هر کسی ممکن نیست و مانند کبوتر نمی‌تواند در بالای بام دیگران نشسته، بلکه باید در جستجوی معشوق واقعی باشد. او به ویژه به خاص بودن و حلال بودن عشق خود اشاره کرده و از ناامیدی‌اش درصورت تقصیر دیگران گله می‌کند. در پایان، شاعر خبر خوشی از یار خود می‌آورد که در نامه‌اش فقط نام محبوب خود را می‌یابد و نه نام دیگری.