شمارهٔ ۷۰۲ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی‌های باده و عشق اشاره دارد. شاعر از تأثیر باده بر هوش و روح انسان سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که عشق می‌تواند انسان را از دنیا و موانعی که در آن وجود دارد، آزاد کند. همچنین به این نکته اشاره دارد که درک و لذت واقعی از زندگی و عشق، تنها برای کسانی ممکن است که توانایی شنیدن و دیدن آن را داشته باشند. در نهایت، شاعر می‌گوید که انسان‌ها گاهی با وجود زیبایی‌های فراوان، از آن‌ها غافل می‌مانند و عشق می‌تواند به زندگی معنا ببخشد.