شمارهٔ ۷۰۵ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی نصیحت و توصیه به فردی است که دچار احساس ضعف و حقارت شده است. شاعر به او می‌گوید که از بی‌لیاقتی خود شرمنده نباشد و نباید تحت تأثیر دشمنانش دلسرد شود. او را به این نکته متوجه می‌سازد که نباید به خاطر مشکلات خود مانند خاک زیر پا بیفتد. همچنین به او توصیه می‌کند که از فرصت‌های زندگی بهره‌مند شود و در جستجوی ناملایمات دیگران نباشد. در نهایت، شاعر از او می‌خواهد که مانند یک پادشاه با بزرگواری و رحمت رفتار کند و از شکست‌ها و ناامیدی‌ها بیاموزد، بدون اینکه دلسرد شود.