شمارهٔ ۷۱۱ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی وضعیت انسان در جهان و احساساتش نسبت به عشق و زندگی می‌پردازد. شاعر به دل و روح خود می‌گوید که نباید به غم و اندوه کلفت عالم گرفتار شود و باید از زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی همچون شراب بهره‌مند شود. او به کسی که می‌خواهد از بدی‌ها در امان بماند توصیه می‌کند که بی‌پروا و بی‌نوا نباشد. همچنین او به این نکته اشاره می‌کند که هرگز نباید خوار و پایین بیفتد و باید به عبرت از دیگران توجه کند. در نهایت، شاعر نسبت به عشق و رسوایی‌های ناشی از آن هشدار می‌دهد و تأکید می‌کند که نباید به این وضعیت دچار شود.