شمارهٔ ۷۰۷ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساسات عمیق و دردهای درونیش اشاره می‌کند. او به زخم‌های دل و گسستگی‌ها اشاره کرده و یادآوری می‌کند که در زندگی، تحمل رنج و خطر جزو جدانشدنی است. شاعر به دردی که از طرف دیگران می‌کشد می‌پردازد و می‌گوید که حتی بعد از مرگ هم افسوس بر حالش نخورند. او به عدم تعلق به زیبایی‌های ظاهری و دنیا اشاره می‌کند و بر لزوم اهمیت به جوهر درونی تأکید دارد. در نهایت، او به دنبال درک خوشی‌ها و معانی عمیق‌تری است و می‌گوید که ارزش زندگی در یافتن زیبایی‌های واقعی است، حتی اگر همه چیز بر وفق مراد نباشد.