شمارهٔ ۷۷۸ سلیم تهرانی
سلیم تهرانی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ما در چمن بساط تمنا فکنده ایم
بر برگ لاله طرح تماشا فکنده ایم
چون آینه ز دیدن او چشم ما پر است
یوسف به طرح، پیش زلیخا فکنده ایم
از بهر صید کردن مرغابیان اشک
مانند موج، دام به دریا فکنده ایم
در عشق، لاله را سبب اعتبار شد
داغی که ما ز سینه به صحرا فکنده ایم
نبود سلیم توبه شکستن گناه ما
این عذر را به گردن مینا فکنده ایم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر در فضایی عاشقانه و نمادین به توصیف احساسات و عواطف خود می‌پردازد. او از چمن به عنوان محلی برای ابراز تمنا و عشق یاد می‌کند و بازگویی می‌کند که چگونه چشمش از دیدن معشوق پر است. در این بین، به شکار اشک‌های خود و زیبایی‌های عشق اشاره می‌کند. همچنین بر اهمیت عشق لاله تأکید می‌کند که باعث ارزشمند شدن آن شده است و در نهایت به نوعی سرنوشت ناپسند خود اعتراف کرده و ناتوانی در توبه را به گردن مینا می‌اندازد. به طور کلی، شاعر با زبانی نمادین و پر احساس، عشق، درد و سرنوشت را به تصویر می‌کشد.