شمارهٔ ۷۸۵ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به توصیف تجربیات خود در مسیر عشق می‌پردازد. او از عبور از کوی عشق می‌گوید و می‌بیند که در این مسیر هیچ نشانی از گل یا خار وجود ندارد، و همچون باد با بی‌خیالی عبور کرده است. او اشاره می‌کند که هیچ دلی بدون آتش عشق مشاهده نکرده و با امید رسیدن به معشوق ولی در عین حال آگاه به عدم وفاداری، عبور می‌کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که از عشق به خوبی‌ها چیزی به دست نمی‌آید و این سودا برایش زیان داشته است.