شمارهٔ ۸۱۲ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر احساسات عاشقانه و غمگین را بیان می‌کند. شاعر به زیبایی‌های چشم و لب معشوقش اشاره می‌کند و از دل آزردگی‌اش می‌گوید. او از بوی گلی صحبت می‌کند که تنها او از آن خبر دارد و نشان می‌دهد که در زندگی‌اش چیزهای باارزشی وجود دارد که نمی‌تواند به کسی بسپارد. شاعر به زخم‌های عشق و دردهایی که متحمل شده، اشاره می‌کند و احساس می‌کند که عشق او به یک تندخو به او آسیبی زده است. در نهایت، او از باغبانی سخن می‌گوید که هرگز از او متشکر نخواهد بود، چرا که در دلش همیشه غمی دارد. این شعر ترکیبی از عشق، درد و ناامیدی است.