شمارهٔ ۸۲۳ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی شوق و عشق به معشوق و حالتی از دیوانگی و شیدایی صحبت می‌کند. شاعر از آتش عشق و خون‌ریزی به خاطر عشق می‌گوید و از وجود خضر (راهنمای حیات) می‌خواهد که راه او را ببیند. او به اجتماعاتی که آمده‌اند، اشاره می‌کند اما خود را رسواتر از بوی می می‌بیند. شاعر تأکید می‌کند که در هیچ جا برای دیوانگان جایی نیست و اگر شهر از آنها تنگ شود، به بیابان فرار می‌کنند. او به شور و شوقی که در مکان‌ها وجود ندارد اشاره می‌کند و به حالت خوشی و جنون خود در چمن می‌پردازد. در نهایت، به قدرت کلام خود و تأثیرش بر جهان اشاره کرده و می‌گوید که همچون مسیحا، به سمت آسمان می‌رود.