شمارهٔ ۸۲۴ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شدت عشق و درد فراق سخن می‌گوید و اظهار می‌کند که نمی‌تواند از ناله و اندوه خود فاصله بگیرد. او در مسیر دوستی با مشکلات زیادی مواجه شده و در درون خود دردی را حس می‌کند که به او اجازه نمی‌دهد تا به راحتی زندگی کند. شاعر به باغبان یادآوری می‌کند که چگونه از باغ او رفته و نشان خونین خود را بر درختان می‌زند. در نهایت، او پیشنهاد می‌دهد که با شراب کهنه روح خود را با صفا نگه دارد و حتی بر خاکستر پر از غم دیگران، آرامش بیاورد. در کل، شعر بیانگر رنج و عشق عمیق و تأثیرات آن بر زندگی انسان است.