شمارهٔ ۸۳۰ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت‌ها، شاعر از گذر زمان و ناکامی در عشق و زندگی سخن می‌گوید. او به این موضوع اشاره می‌کند که در فصل گل و زیبایی، نتوانسته است دمی از خوشی بهره‌مند شود و در دریا، مانند موجی، نتوانسته است خود را شاد کند. شاعر به شدت دلتنگ و ناامید است و هر چه عشق ورزیده، دلی به‌جا نگذاشته است. او حتی در لحظات شیرین، مانند نوشیدن شراب، نتوانسته است خوشی واقعی را احساس کند. در نهایت، شاعر به هنر و شهرت خود اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ یک از این امور در زندگی‌اش تأثیرگذار نبوده و فقط سایه‌ای از خود به جا گذاشته است.