شمارهٔ ۸۳۲ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف تاثیرات منفی عشق و عواطف غم‌انگیز می‌پردازد. شاعر به کنایه می‌گوید که زیبایی و جذابیت چشم و مژگان معشوقه‌اش مانند تیغی است که دل‌ها را می‌آزارد. او همچنین به ناامیدی از وفای عهد و بیگانگی بین مردم اشاره می‌کند و به قدرت جادو و تاثیر آن بر احساسات انسان‌ها می‌نگرد. در نهایت، نشان می‌دهد که برخی افراد از عشق دور شده و از آن احتراز می‌کنند، در حالی که او به بدنامی و افلاس دچار شده است. شعر، ترکیبی از زیبایی، اندوه و انتقاد اجتماعی است.