شمارهٔ ۸۴۰ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ضعف جسمی و روحی خود صحبت می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس به اندازه او نمی‌تواند احساساتش را درک کند. او حس می‌کند که از دل مجروحش باید نفسی برآورد و این نفس مانند غنچه‌ای است که پُر از احساسات درونی‌اش می‌شود. شاعر همچنین به غم و اندوه خود اشاره می‌کند و می‌گوید که سیاهی غم به او حمله می‌کند و او را مانند سرشک از مژگانش می‌سازد. در نهایت، شاعر تعریف می‌کند که چطور خاطرات خوش دلش را آزار می‌دهد و بهار برای او شبیه طوطی رم‌کرده‌ای است که دیگر در چمن نمی‌تواند شادی بیاورد. او به دشمنان خود اشاره کرده و می‌گوید که آن‌ها هم با او سازگاری ندارند، زیرا هر تار موی او مانند خار به او زخم می‌زند.