شمارهٔ ۸۵۲ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ احساسات و تجربیات شاعر است که از بزم می و زیبایی‌های آن صحبت می‌کند. شاعر به نوعی نشان می‌دهد که از بزم می مانند شمشیر برای جنگ بیرون آمده و خونریزی و زیبایی را با هم درآمیخته است. او همچنین اشاره می‌کند که هیچ‌کس از صحبت‌های گیج و مضطرب خوشحال نمی‌شود و خود او نیز از ویرانی‌های درونش ناراحت است. در ادامه، شاعر به دشواری در دستیابی به خوشی و لذت اشاره کرده و می‌گوید که بادهٔ او همچون لعل از سنگ بیرون می‌آید. در نهایت، از ناتوانی‌اش سخن می‌گوید و ناله‌اش را مانند صدای چنگ توصیف می‌کند. به طور کلی، شعر به بیان عواطف عمیق و چالش‌های درونی شاعر پرداخته است.