شمارهٔ ۸۵۴ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع عشق و مرگ می‌پردازد و به نوعی به درد و رنج کشتگان عشق اشاره می‌کند. شاعر بیان می‌کند که در محفل عشق، افرادی که از عشق رنج می‌برند، در واقع در حشر و نشر با یکدیگر هستند و عشقشان رنگ و بوی خاصی دارد. همچنین، اشاره می‌کند که حتی در مرگ هم آزادی از معشوق وجود ندارد و درد و زنجیر عشق هنوز بر دوش آنها سنگینی می‌کند. او به این نکته هم می‌پردازد که اگرچه می‌خواهند از عشق رهایی یابند، اما بهتر است به لذت عشق پیش از مرگ بپردازند، زیرا ممکن است دیگر فرصتی برای تجربه آن نباشد. به طور کلی، شعر بیانگر تنهایی و اندوه ناشی از عشق و مرگ است.