شمارهٔ ۸۷۵ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از سفر و دوری سخن می‌گوید و درخواست می‌کند که صدای جرس او را در موقعیت‌های نامناسب نراند. او به پرواز و آزادی علاقه دارد اما به وضعیت فعلی خود اشاره می‌کند که به دست سرنوشت وابسته است و از دوستانش می‌خواهد که مزاحمتی ایجاد نکنند. همچنین، شاعر با اشاره به داستان منصور، بر این نکته تأکید می‌کند که نباید رازهای دل را فاش کرد. در نهایت، او به دنبال آرامش و خوشی در دنیا و ارتباط با آزادگان است و نمی‌خواهد کسی بخواهد او را در دردها و جنونش نادیده بگیرد.