شمارهٔ ۸۷۶ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره اندوه و ناامیدی شاعر از دنیای زندگی و گذشت زمان است. شاعر به فقدان جوانی و شکوفایی اشاره دارد و می‌گوید که پیری برای او مانند گلی است که به مرور زمان از بین رفته است. احساس جدایی و درد جدایی از عشق و زندگی در اشعارش مشهود است. او سیمای زندگی را به شمعی تشبیه می‌کند که در آتش می‌سوزد و زندگی‌اش به مانند چمنی با گل‌های پژمرده توصیف می‌شود. انزجار از عمر تلخ و پشیمانی از گذشته، و همچنین حسرتی بر زندگی از دست رفته، به خوبی در این اشعار احساس می‌شود. در نهایت، شاعر از باغبانی می‌گوید که نتیجه کارش نامطلوب است و او را به سوی ناامیدی می‌کشاند.