شمارهٔ ۸۷۸ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تصورات و احساسات عاشقانه و معنوی می‌پردازد. شاعر از شنونده می‌خواهد که از عقل و اندیشه فاصله بگیرد و به جاذبه‌های عشق و زیبایی‌های طبیعی مانند نور شمع و ماه نگاه کند. او اشاره می‌کند که نزدیک شدن به خرابه‌ها بی‌ دلیلی نیست و از دور باید مانند ستاره به دنیا بنگرد. لذت‌های دنیوی و زیبایی‌های آسمانی مورد ستایش قرار می‌گیرند و شاعر توصیه می‌کند که اگر نمی‌خواهی به سختی‌های زندگی دچار شوی، باید به عشق و جذابیت‌های آن پناه ببری. در نهایت، به نوشیدن شراب و انجام گناه نیز به عنوان بخشی از زندگی اشاره می‌شود و این مفهوم مطرح می‌شود که رحمت خدا به نسبت گناهان فرد است.