شمارهٔ ۸۹۴ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این غزل، شاعر از ساقی می‌خواهد تا یک ساغر دیگر به او بدهد و با اشاره به درد و خمارش، از او می‌خواهد تا بیشتر در آتش دلش آب بریزد. او از ناله‌های مستان و ماتم عزیزانش سخن می‌گوید و در بند قوانین مروت، نسبت به آسیب رساندن به بی‌پناهان انتقاد می‌کند. شاعر از غربت و آوارگی و همچنین بی‌سامانی خود گلایه دارد و از خداوند طلب کمک و رخصت سفر می‌کند. در نهایت، او از زلف معشوق می‌خواهد که مویی برایش بگیرد و به یاد رفتگانش به او خبری دهد، چرا که از خویش دور افتاده است.