شمارهٔ ۹۷ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به یاد ایام گذشته‌ای می‌افتد که حسن اندیشه و احترام به ناموس وجود داشت. او به تصویری از شمع و پروانه اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی زیبایی و اشکال درونی در عشق است. شاعر می‌گوید که چگونه انسان نمی‌تواند به تنهایی از زندگی لذت ببرد و احساس غم و حسرت در قلبش دارد. همچنین، او به خیالات و یادهایش در دل اشاره می‌کند که در جمع‌های دوستانه‌ی خود، حالتی خاص دارد. شاعر به این نکته می‌پردازد که آنچه در زندگی به دنبالش بوده‌اند، به واقعیت نپیوسته و زندگی گاهی شبیه به چشم‌انداز رنگینی از یک طاووس است. در نهایت، او به حالتی از شگفتی و سادگی اشاره می‌کند که گویی بر مسندی بزرگ نشسته، اما هنوز در دل سادگی و خلوص وجود دارد.