غزل شمارهٔ ۱۳۴ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از نسیم صبح و بوی دل‌انگیز معشوق سخن می‌گوید که دل او را به سوی کوی معشوق می‌برد. او از تلاش دل برای رهایی از موانع زلف معشوق یاد می‌کند و می‌گوید که باد صبحگاهی جان او را نیز به سمت معشوق می‌برد. خیال معشوق به او آرامش می‌دهد و هر چیزی که از او دور می‌شود، دل را پریشان می‌کند. زیبایی معشوق و زلفش باعث شده که دلی که ذاتاً قوی است، از آن زیبایی شدیداً تحت تأثیر قرار گیرد. در نهایت، شاعر ابراز نگرانی می‌کند که راز عاشقانه او فاش شده و دلش گم شده است.