غزل شمارهٔ ۲۱۴ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی معشوق و احساس عشق عمیق شاعر می‌پردازد. شاعر معتقد است که اگر جلال و جمال معشوق حتی به اندازه یک ذره هم نمایان شود، تمامی هستی در هوای او مجذوب خواهد شد. او از شمع نورانی عشق صحبت می‌کند که می‌تواند کوه‌ها را به پروانه‌ای بی‌پروا تبدیل کند. شاعر می‌گوید که عاشق واقعی تفاوتی بین کعبه و بتخانه نمی‌بیند و در هر جایی که نشانه‌ای از یار خود پیدا کند، آنجا را وطن خود می‌داند. در شب جدایی، او برای رسیدن به وعده وصال جانش را می‌دهد. شاعر به آینه‌ها و زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و به سودای زلف او دستان خود را در گرداب عشق می‌بیند. در نهایت، او نشان می‌دهد که قیمت عشق را می‌داند و دنبال معشوق است، حتی اگر با درد و زحمت باشد.