غزل شمارهٔ ۲۴۱ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساسات و دلتنگی‌های خود اشاره می‌کند. او از زلف محبوبش می‌گوید که دلش را ربوده و از عقلش می‌خواهد که از دستش برود. شاعر به آشناها و بیگانگان اشاره می‌کند و از عاقل می‌خواهد که در پی دردش باشد. در ادامه، او از صوفیانی که هنوز به مرحله‌ای از عرفان نرسیده‌اند سخن می‌گوید و از ساقی می‌خواهد که برای آنها می‌آورد. شاعر به گلی اشاره می‌کند که رنگ و بویش به باد رفته و از خود می‌پرسد که اگر عمری می‌خواهد، باید آن را در زلف محبوب جستجو کند. در نهایت، درخواست خود را به خدا عرضه کرده و از او می‌خواهد که او را به آرزوهایش برساند. شاعر بر دامان دل تنگ خود نیز از جفای محبوب سخن می‌گوید.