غزل شمارهٔ ۲۵۲ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و هوای مستی و شوق و عشق می‌پردازد. شاعر در خرابات، جایی که مغان و رندان به خوش‌گذرانی می‌پردازند، احساسات خود را بیان می‌کند. او از نوشیدن باده و زیبایی معشوقش می‌گوید و حال پریشان خود را به تصویر می‌کشد. در این حال، به دیگران پند می‌دهد که عاقلان را نباید غافلگیر کرد و باید از لذت‌های زندگی بهره‌برد. شاعر به کنایه به زرق و برق‌ها و ظاهرگرایی نیز انتقاد می‌کند و تأکید می‌کند که عشق و شوق واقعی از درون انسان می‌جوشد. در نهایت، شوق و آتش عشق را با نوشیدن باده و یاد معشوق پیوند می‌زند.