غزل شمارهٔ ۲۹۸ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به آرامش و آسودگی خود در برابر مشکلات و سختی‌های زندگی اشاره می‌کند. او با نوشیدن باده، از جفاها و ناملایمات دوری می‌جوید و به عوض غصه خوردن، به آرامش درونی دست می‌یابد. زاهدانی که به بهشت امید دارند، در نظر او بی‌دلیل هستند، زیرا او در همین دنیا از هر آنچه که دیگران را آزار می‌دهد، آسوده است. شاعر به چرخه زندگی و کار جهان نیز اشاره می‌کند و می‌گوید که حال او بهتر از دیگران است. او به این نتیجه می‌رسد که در حالتی از عجز و ناتوانی، به آرامش دست یافته و برایش مهم نیست که دیگران به دنبال رسیدن به اهداف بالا باشند. در نهایت، او و دوستانش از زیبایی‌های طبیعی و نسیم خوش بوی بوستان لذت می‌برند و این آسودگی را بالاتر از هر چیز دیگری می‌دانند.