غزل شمارهٔ ۳۱۸ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این غزل عاشقانه، شاعر به مخاطبش هشدار می‌دهد که به زلف و زیبایی محبوبش گرفتار نشود، زیرا آن دل‌ربایی نازک و لطیف است. او از محبوبش می‌خواهد که در برخورد با او، جفا نکند و از درد عشقش شکایت نداشته باشد. اگر در درونش درد عشق وجود دارد، باید تنها به دل‌دادگی محبوب توجه کند. شاعر هم چنین از دوستش می‌خواهد که اگر وعده‌ای به او داده، به آن وفا نکند و به او آسیب نرساند. او تأکید می‌کند که عشق و محبت غالباً با درد و جفا همراه است و باید از آن عبور کرد. در نهایت، شاعر به دوستی که به او جفا می‌کند، می‌گوید که اگر می‌خواهد بدی کند، او را از خود دور نکند.