غزل شمارهٔ ۳۴۳ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و شیدایی شاعر نسبت به معشوقه‌اش است. شاعر به کوی یار می‌رود و از دیوانگی خود به خاطر زلف‌های معشوق سخن می‌گوید. او از دلی پر از غم و از بیماری ناشی از عشق‌اش صحبت می‌کند و می‌گوید که معشوق در دل و چشم او جا دارد. بوی زلف معشوق او را به شدت تحت تأثیر قرار داده و ضمیر عاشقانه‌اش را درگیر کرده است. او با توصیفاتی شاعرانه، به زیبایی‌های معشوق و عشق خود پرداخت و حتی به واعظان خطاب می‌کند که نمی‌توانند او را از عشقش بازدارند. در نهایت یکی از مسایل کلیدی شعر اندیشه‌ی جدایی روح از جسم و غرق شدن در عشق است.