غزل شمارهٔ ۳۶۳ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و دلتنگی خود برای معشوق سخن می‌گوید و از غم و درد جدایی‌اش در شب و روز شکایت می‌کند. او در انتظار وصال معشوق است و به خاطر یاد او، شب‌ها را به روز می‌گذراند. نسیم صبح را پیامی به خورشید می‌داند که خبر از حال او می‌دهد. شاعر به سایه سروش اشاره می‌کند و می‌گوید که جز آن هیچ زیبایی برایش وجود ندارد. او از ساقی می‌خواهد که شمع را در گوشه‌ای بنشاند تا انتظار قدوم ماه را بکشد. شاعر از سوزش و گریه در هجران می‌گوید و بیان می‌کند که اگر زخم‌هایی بر او بزنند، برایش خوشایندتر از جدایی است. او عمر کوتاهش را بر بالای امید می‌داند و از معشوق می‌خواهد که دوباره به او بازگردد. در انتها، شاعر به سلمان اشاره می‌کند و از او می‌پرسد که هجران چه فایده‌ای دارد جز اینکه عمرش به هدر می‌رود.