غزل شمارهٔ ۳۸۱ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از گلرخا می‌خواهد که برخیزد و خود را در کنار جوی به نمایش بگذارد. او از او می‌خواهد که زیبایی‌اش را نشان دهد و از سایه‌اش بخواهد که از او جدا نشود. شاعر به بلبل اشاره می‌کند و می‌گوید که نباید به گل عیب بگیرد، چون زیبایی و جذابیت او نیازمند گفت‌وگوست. او از گلرخا می‌خواهد که دامنش را افشان کند و در چمن بچرخد تا زیبایی بهار را به نمایش بگذارد. در انتها، شاعر به زیبایی او اشاره می‌کند و می‌گوید که او چون آینه‌ای از زیبایی است که به دیگران خدمت می‌کند.