غزل شمارهٔ ۳۷۸ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به معشوق خود می‌گوید که با آمدنش زندگی او را تحت تأثیر قرار داده و او را به دام عشق خود گرفتار کرده است. معشوق با جاذبه‌هایش دین و دل او را از دستش می‌رباید و هر لحظه افرادی بی‌سر و پا را به سمت خود جذب می‌کند و سپس آن‌ها را رها می‌کند. شاعر از احساس ضعف و غم خود صحبت می‌کند و نگران است که خواب و آرامش او به خاطر فتنه‌های معشوق از بین برود. او می‌گوید که معشوق با زیبایی و زلف خود آتش به جان او می‌زند و با خط و خطوطش زندگی او را به شب تیره‌ای تبدیل می‌کند. در نهایت، شاعر پرده‌ای بر اسرار عشق خود می‌کشد، اما معشوق به حریم خصوصی او بی‌اعتناست. در کل، شعر دربارهٔ دلبستگی و درد عشق است و نشان‌دهندهٔ قدرت زیبايي‌های معشوق است که شاعر را به شدت تحت تأثیر قرار داده است.