غزل شمارهٔ ۷۳ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و اشتیاق شاعر به معشوق پرداخته است. شاعر می‌گوید که عاشقان، شوق خاصی برای مستی دارند که ناشی از عشق و جذابیت معشوق است. او از ساقی می‌خواهد که آب گل رز را برای دیگران بیاورد و خود او خواهان آبی متفاوت است. شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند که مانع دیدار او شده و هر دم نقابی دیگر بر چهره دارد. همچنین از درد و رنجی که در دل احساس می‌کند حرف می‌زند و به سرنوشت و بخت نیک و بد خود اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از وضعیت خود و احساس ناامیدی در برابر رقیبش می‌گوید و این‌که او را به عنوان فردی مفلوک معرفی می‌کند. کل شعر پر از احساسات عاشقانه، امید و یأس است.