قطعه شمارهٔ ۱۱۳ سلمان ساوجی
سلمان ساوجی / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ای جهانبخشی که روز و شب چو نور آفتاب
فیض احسان تو فایض بر سماوات است و ارض
سرمه از خاک رهت کردن فلک را فرض عین
می‌کشد در دیده خود می‌کند بر عین فرض
عرض حالم راست طولی می‌کنم زان احتراز
مختصر کاری است کارم چیست چندین طول و عرض
باید احسانی چنان کردن که بعد از خرج راه
قرض خود بگزارم و بازم نباید کرد قرض
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ستایش خداوند و نعمت‌های او پرداخته است. شاعر با اشاره به نور و فیض خداوند، به اهمیت احسان و نیکی در زندگی اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که باید احسانی انجام دهد که بعد از خرج، نیازی به بازپرداخت نباشد و از این رو باید کارهایش مختصر و مفید باشد. شعر در کل به اهمیت بخشش و نیکوکاری در زندگی اشاره دارد.