قطعه شمارهٔ ۱۷ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به این معناست که اعتبار و شرافت انسان‌ها به خودِ آن‌ها بستگی دارد و نه به نسبت خانوادگی یا زادگاه آن‌ها. هر کس باید به جوهره و خمیره‌ی خود اهمیت بدهد و شرافت واقعی در درون خود فرد نهفته است، نه در ظواهر یا ویژگی‌های خارجی مانند خلوص صدف.