قطعه شمارهٔ ۶۵ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به مقایسهٔ انسان و گل می‌پردازد و می‌گوید که اگر می‌خواهی همچون گل سرخ و زیبا باشی، باید در زندگی خود از زحمت و تلاش برای پاکی و زیبایی بکوشی. باید از دل‌سوزی و تلاش شخصی خود، آتش و جانی تازه ببخشی. در نهایت، تأکید می‌کند که در این راه، نمی‌توان جز به دست آوردن زیبایی و صفا به چیزی دیگر امیدوار بود.