قطعه شمارهٔ ۸۴ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تضاد میان جان‌بخشی نفس خود و درد و رنجش اشاره می‌کند. او ابراز می‌کند که اگرچه وجودش می‌تواند زندگی‌بخش باشد، اما درونش پر از درد و خون است. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگرچه دریا می‌تواند آب را به ابر بدهد، اما لب دریا همیشه خشک باقی می‌ماند، که نشان‌دهنده نارسایی و عدم بهره‌مندی از آنچه که در اختیار است، می‌باشد.