رباعی شمارهٔ ۱۰ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت از شاعر نشان می‌دهد که شاعر در حین آغوش گرفتن محبوبش تصور می‌کند که بین آن‌ها چیزی وجود دارد. اما در واقع مشخص است که این احساس او از آن میان به چه چیزی منجر شده و او را متوجه می‌سازد که نمی‌داند چه چیزی را باید در نظر بگیرد و از کجا باید آغاز کند.