رباعی شمارهٔ ۸ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف درد و رنج می‌پردازد که از هر طرف به او حمله‌ور شده است. این درد گهگاه بر چشمان او و گاه بر چهره‌اش نشسته و در نهایت، وقتی که کار آن درد به پایان می‌رسد، به آرامی و به ادب روی زمین نشسته و خود را تسلیم می‌کند.