رباعی شمارهٔ ۱۰۱ سلمان ساوجی
سلمان ساوجی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا کی چو گل از هوا مشوش باشیم؟
چند از پی آبرو در آتش باشیم؟
چون جان عزیز ما به دست قدر است
تن را به قضا دهیم و دلخوش باشیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به کنایه از ناپایداری و بی‌ثباتی وضعیت انسان‌هاست. شاعر از ما می‌خواهد تا به جای نگرانی و به دنبال آبرو بودن، با قضا و قدر خود سازگار شویم و دل را خوش نگه داریم. زندگی مانند گلی است که در معرض بادها و تغییرات قرار دارد و باید با آرامش به سرنوشت خود بپردازیم.