رباعی شمارهٔ ۱۰۰ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل بیانگر احساس افرادی است که در آرزوی دیدار یار و نزدیک شدن به او هستند، اما در عین حال از دوری و عدم فرصت برای نزدیکی به او رنج می‌برند. شاعر از طولانی بودن مدت زمانی که از یار دور است و کمبود لحظاتی که بتواند در کنار او باشد، ابراز ناتوانی و غم می‌کند. حسرت و longing در این شعر به وضوح احساس می‌شود.