رباعی شمارهٔ ۱۰۵ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درویش می‌خواهد که لباس ظاهری و دنیوی خود را کنار بگذارد و به حقیقت وجودی خود بپردازد. او از درویش می‌خواهد که بار فقر را از دوش خود بردارد و به جای آن، صدای آزادی و حقیقت را به دنیا برساند. در واقع، این شعر دعوت به رهایی از قید و بندهای مادی و رسیدن به معنا و حقیقت است.