رباعی شمارهٔ ۱۰۶ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عمیق و درد دل غنچه‌ای اشاره دارد که از دل تنگش برون می‌آید. او از تناقض میان غنچه‌ای که از درونش احساس غم دارد و گلی که از آن بیرون آمده، سخن می‌گوید. سوالی مطرح می‌شود که اگر غنچه در دلش خون و درد ندارد، پس چرا گل‌ها پر از خون و دردی هستند. به طور کلی، شعر به ارتباط میان زیبایی و رنج در زندگی اشاره دارد.