رباعی شمارهٔ ۶۳ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به احساسات و ناله‌های درونی خود اشاره می‌کند و از زوال و پیری جسم و روح خود سخن می‌گوید. او به خرابی و پوسیدگی وجودش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هر جا دست می‌زند، چیزی از او فرو می‌ریزد و نشان از fragility و ناپایداری زندگی‌اش دارد.